“Bakı” futbol klubunun halına acıyıram. Deyilənə görə, klubun ofisinin giriş qapısında dayanan qapıçısından tutmuş vitse-prezidentinə qədər hamı istefa ərizəsini yazıb prezident Hafiz Məmmədovun qərarını gözləyir. Səbəb də yenicə transfer olunmuş bir əcnəbi futbolçunun, özü də məhşur olmayan bir futbolçunun 4 il bundan qabaq aldığı cəzanın başa çatmamasından xəbər tutulmamasıdır. Kollektiv istefa çox məntiqsiz bir aksiyadır. Peşəkar bir klubda hər kəsin öz işi olur, birinin işi üçün başqası məsuliyyət daşımır. Prezident Hafiz Məmmədovun bir müsahibəsində dediyi “günahkarlar ərizələrini yazmalıdırlar” sözləri hər kəsi hərəkətə gətirib, hamı özünü günahkar sayır. Axı, klubda hər kəs futbolçuların sarı və ya qırmızı kart cəzalısı olmasının statistikasını aparmalı deyil. Bu məsələyə ən çoxu 2-3 adam cavabdeh ola bilər. Birinci günahkar həmin futbolçunu transfer edən menecerdir. Menecer transfer etdiyi futbolçu barədə bütün informasiyaları kluba verməli idi. Klubun öz meneceri də futbolçunu transfer eden menecer qədər təqsirkardır, o da futbolçu barədə bütün informasiyaları tələb etməli idi. çox güman ki, UEFA şifariş ərizəsinə cəzalı futbolçunun adı salınması barədə kluba xəbərdarlıq məktubu göndərib. Bu xəbərdarlığı alan səlahiyyət sahibi də məsuliyyət daşıyır. İstefa ərizələrini də yalnız yuxarıda xatırlatdığım bu adamlar yazmalı idilər. Bir qədər də dəqiqləşdirsək, komandanın heyətində qırmızı kart cəzalısı olan futbolçunun meydançaya buraxılmasının məsuliyyəti futbolçunu transfer edən menecer Tunc Avşar, baş menecer Zeynal Məmmədov və UEFA-dan xəbərdarlıq məktubunu alan mətbuat xidməti rəhbərinin üzərinə düşür. Futbolçunun özünü də qismən günahlandırmaq olar. Bununla belə, klub daxilində araşdırma aparıb əsl təqsirkarı tapmaq mümkündür. Bəs niyə ucdantutma hamı istefa ərizəsini yazıb? Niyə hər kəs özünü günahkar sayır? Bu sualın çox sadə cavabı var: “Bakı” klubunda çalışanlar işlərinin nədən ibarət olduğunu bilmirlər. Başqa sözlə, klub hələ peşəkarlıqdan çox uzaqdır. Bunu Azərbaycan Kuboku uğrunda keçirilən “Bakı”-”Xəzər-Lənkəran” oyunundan sonra da görmüşdük. Söhbət rəqibin qapısından “Bakı”nın keçirdiyi o “talesiz” qola klub üzvlərinin münasibətindən gedir. Biz həmin qolun ədalətsiz (qaydalara zidd demirik - M.ü.) olması barədə bar-bar bağırdıq, klub rəhbərliyini ədaləti bərpa etməyə çağırdıq, amma buna cavab olaraq bizi futbolu bilməməkdə günahlandırdılar. Biz klub rəhbərliyini inandıra bilmədik ki, burada söhbət futbol qaydalarından deyil, ədalət prinsiplərindən gedir və bu gün dünyanın heç bir yerində heç bir futbol komandası, əgər klub peşəkardırsa, ədalət prinsiplərini pozmaqla, uğur qazanmağı özünə yaraşdırmır. “Bakı” isə nəyin bahasına olursa-olsun, hətta ədalət prinsiplərini pozmaqla da olsa, Kuboku almağı özünə yaraşdırdı və bununla da peşəkar olmadığını etiraf etdi. Amma unutmaq olmaz ki, heç bir ədalətsizlik cavabsız qalmır, onun əvəzi mütləq ödənir. “Bakı” məhz ədalətsizlə ələ keçirdiyi kubokun hesabına Avroliqaya vəsiqə qazanmışdı. 

Burada sevimli şairimiz Hüseyn Arifin “Bir dağ kəli yaraladım zirvədə” adlı şeri yadıma düşür. Şair ova çıxarkən bir dağ kəlinə güllə atır. Heyvan bircə güllədən yerə yıxılır, çapalamağa başlayır və al qanına boyanır. Bu vəziyyəti görən Hüseyn Arif köməksiz dağ kəlinə güllə atdığına görə peşman olur. Aradan bir müddət keçir, şairin oğlu dünyasını dəyişir. Şair sarsılır, özünün bu müsibətdə günahkar olmasını təsdiq edən səbəblər axtarır və nəhayət, yadına yaraladığı dağ kəli düşür. Günlərlə yaralı dağ kəli gözlərinin qarşısından getmir. Beləliklə, yuxarıda xatırlatdığım şeir yazılır və onun son beyti belə  olur:

Ey Hüseyn, müxtəsər et sözünü,

Bu qan səni tutasıydı, tutdu da.

“Bakı”nı da belə demək mümkünsə, qan tutdu, özündən qat-qat zəif olan rəqiblə oyunda mərhələ adlaya bilmədi. Bu, işə qeyri-peşəkar yanaşmanın nəticəsidir. Ədalətsizliyə ədalət donu geyindirmək də, bir nəfərin səhvinə görə, kollektiv şəkildə istefa vermək də qeyri-peşəkarlıqdır. Bu qədər istefa ərizəsindən sonra klub qeyri-peşəkarlardan təmizlənəcək, yoxsa qurbanlıq yeni günah keçiləri tapılacaq? Qeyri-peşəkarların söz sahibi olduğu yerdə ikinci variant qaçılmazdır.